Niet alleen maar samen – Sleutel –

door | 16 sep 2021 | Berichten, Podcasts, Schrijven

Graag sta ik met je stil bij het zesde hoofdstuk van de novelle Sleutel met als titel: Niet alleen maar samen.
Het is voor mij een van mijn favorieten, en tegelijk een lang en leerzaam proces geweest in mijn verleden, om het niet alleen meer te willen doen maar samen, in verbinding.
Ik zal uit dit hoofdstuk eerst weer een gedeelte voorlezen.

‘Boven op een heuvel staan ze beiden even stil en kijken om zich heen. Lucia kijkt naar de witte wolken die boven haar voorbijglijden met daarachter een hemelsblauwe lucht. Hier zijn de wolken anders. Ze hangen lager waardoor je de neiging krijgt om op je tenen te gaan staan en met je vingertoppen een wolk aan te raken. Hoe vaak was ze als kind met Ombre op haar schouder onder de voorbij glijdende wolken weggedroomd. Een droom waarin ze een wolk uitkoos en zich vervolgens op haar tenen uitstrekte om met haar vingers de witte wolk te pakken te krijgen, er op te klimmen en voorgoed weg te glijden.
‘Vluchten hoeft niet meer, Lucia. Je mag je uitstrekken en uitzien naar wat komt, met je voeten op de grond.’ Ze slikt en beseft dat Victor haar gedachten volgt.
Wanneer ze weer richting Grote Berceau lopen houdt Lucia verrast haar pas in. Ze ziet een enorme houten trap die in een hoek om Grote Berceau heenloopt.
‘Je in vertrouwen uitstrekken naar boven was de eerste les die je gelukkig nog steeds kent, tijd voor wat comfort.’
‘Dankjewel, ik zie het maar als een zegen. Het gaat allemaal wat moeizamer als veertiger. Zo kan ik nog sneller vluchten,’ zegt ze lachend, waarna het even stil blijft. ‘Maar heb ik deze dan helemaal over het hoofd gezien?’
Victor gaat haar lachend voor de trap op. ‘Zie maar uit naar nog veel meer zegeningen.’
Zijn hand glijdt over de gladde eikenhouten trapleuning. Het is een lange stevige trap die tussendoor onderbroken wordt door een plateau en vervolgens naadloos aansluit op de veranda.

De zon wordt warmer maar met de beschermende takken vol bladeren van Grote Berceau is het prima vertoeven op de veranda.
‘Er is een groot verschil tussen waarom jij bent geboren en hoe je bent opgegroeid,’ vervolgt Victor terwijl hij verse koffie in haar mok schenkt.
‘Ik denk dat ik inmiddels wel duidelijk heb hoe ik ben opgegroeid,’ antwoordt ze gevat.
‘Vanuit Gods liefde ben je ontstaan, die liefde is er, juist ook deze dagen. Je mag uitzien naar een nieuwe tijd waarin je mag leren ontvangen wat God voor jou bedacht heeft.’
Het blijft stil terwijl haar gedachten op volle toeren draaien. ‘Maar is dit dan een vooropgezet plan van God? Word ik nu getest door God in wat ik wel en niet aankan?’ vraagt ze op een verbolgen toon.
‘Niet te snel, Lucia. Ik ben blij dat je mij hebt opgezocht en mij hierin wilt betrekken. Maar ik ben niet alleen maar een mirakel van een held die jou helpt waar nodig. Als je mij hierin de ruimte geeft is dat inclusief liefde maar ook waarheid. Ook al is die moeilijk of zelfs pijnlijk.’
Een slok koffie glijdt te snel haar keel in waardoor ze al slikkend probeert te voorkomen dat ze in een hoestbui belandt. Ze had dat vroeger ook snel, als de spanning toenam sloegen de zenuwen op een of andere manier op haar keel. Met een rood aangelopen gezicht en betraande ogen kijkt ze Victor kort aan. Als ze hierin met hem meegaat en Victor de ruimte geeft weet ze dat ze de gevolgen die de brief en de sleutel met zich meebrengen onder ogen zal moeten zien.
Met haar voet zet ze zich af van de grond waardoor de schommelstoel weer in beweging komt. In gedachten gaat ze in gesprek met zichzelf. Aan de ene kant wil ze moed houden, is er een stukje in haar dat hier samen met Victor doorheen wil en moet. Ze heeft hem hoe dan ook nodig, ze kan dit niet alleen. De andere stem in haar brengt haar aan het twijfelen. Je bent vrij. Laat de sleutel en enveloppe hier. Vertrek naar huis, dat kan gewoon.
Je kunt dit ook heel goed zelf oplossen. Je hebt je al die jaren uiteindelijk toch goed weten te redden, kijk wat je allemaal hebt bereikt. Je denkt dat je Victor nodig hebt maar wie zegt dat dit zo is.
Victor ziet de worsteling in haar, buigt wat voorover en zegt op een zachte maar doordringende toon: ‘Niet alleen maar samen, Lucia.’
Ze zet haar voet aan de grond waardoor ze stil komt te staan en kijkt in zijn liefdevolle blauwe ogen.
‘D’accord, Victor.’
Een pijnlijke steek schiet gemeen door haar buik.’

Lucia heeft van kleins af aan zichzelf aan moeten leren om zichzelf staande te houden. Dit betekent tegelijk dat ze bekend er mee is om alleen door moeilijke en pijnlijke situaties en gevoelens heen te gaan.
Als je dit van jongs aan jezelf aan moet leren kan het een hele klus en een heel proces zijn om als volwassene het minder alleen te doen en steeds meer in verbinding met de ander samen door moeilijke en pijnlijke situaties heen te gaan.

Als je onveilig gehecht bent en je niet genoeg bekend bent geraakt met hoe je samen, in verbinding, door moeilijke en pijnlijke situaties heen kunt gaan. Als je in je opgroeien in aanraking bent gekomen met emotioneel, seksueel of lichamelijke misbruik dan moet je wel leren overleven en kan het heel moeilijk zijn om als volwassene überhaupt vertrouwen te hebben in de ander, laat staan dat er verbinding kan ontstaan.
Als je in een los zand gezin bent opgegroeid, ieder voor zich, kan het ook moeilijk zijn om in verbinding kwetsbaar te kunnen en durven zijn, en lijkt het veel makkelijker om alleen door moeilijker en pijnlijke situaties heen te gaan.

Als je je als christen hierin herkent kan het ook moeilijk zijn om vertrouwen en verbinding te ervaren naar God of Jezus toe.
Dan kan het, hoe graag je het ook wel zou willen, voelen alsof je niet kunt geloven. Je wilt wel maar het staat zover bij je vandaan en het voelt onoverbrugbaar.

In eerdere podcasts heb ik het ook over leren leven vanuit je hart en leren vanuit je hart je te verbinden met het hart van de ander. Het is zeker de moeite waard die nog eens te luisteren.

Lucia loopt in dit hoofdstuk aan tegen haar terugvallen in een oud patroon van het alleen doen, ja zelfs willen vluchten.
Terwijl Victor vroeger door onvoorwaardelijk er voor haar te zijn en vertrouwen op te bouwen haar leerde en liet ervaren dat ze niet alleen is, dat ze het niet allemaal alleen hoefde te doen, is er door de tijd heen toch weer afstand ontstaan tussen Lucia en Victor en dreigt Lucia weer in oude patronen te vervallen.

We zijn niet gemaakt om alleen in het leven te staan, alleen moeilijke keuzes te maken, alleen te groeien en bloeien. We zijn gemaakt voor verbinding. Voor waar nodig ook te mogen leunen, steun te ontvangen. Voor het ontvangen van liefde.

In mijn andere boek Groeikracht staat onder het hoofdstuk Niet alleen maar samen op blz. 89 een mooie online luisteroefening. Wil je verder ontdekken over Lucia en wat zij allemaal meemaakt als volwassene in het boomhuis van Grote Berceau dan kun je de novelle bestellen in de webshop van mijn website. Wil je de metafoor van een boom of een Eik meer uitwerken voor jezelf dan kan ik je het boek Groeikracht aanbevelen die ook te vinden is in mijn webshop via www.mirjamkarssen.nl

De volgende keer sta ik stil bij het zevende hoofdstuk uit de novelle Sleutel met als titel: Thuis.
Wil je deze blog als podcast beluisteren via Route Levenslust dan kan dat via https://soundcloud.com/user-79354976/niet-alleen-maar-samen-sleutel
Voor nu wens ik je alle goeds en….dat je voeten mogen gaan waar je hart wil zijn.

Archief

Categorieën